زارى مىكنم و خود را براى مجازات عملم تسليم مىدارم ، بر پيريم و پايان رسيدن عمر و نزديك شدن اجلم و ناتوانى و بيچارگيم ترحم فرما ! مولاى من به من رحم كن ، چون نشان من از دنيا بريده و يادم از ميان مخلوقات رخت بربسته و همچون كسى كه فراموش شده و در رديف فراموش‌شدگان درآمده باشم . مولاى من به من در هنگام دگرگونى شكلم و حالم رحم كن آن هنگامى كه جسم پوسيده شود و اندامم از هم پراكنده و بند از بندم جدا شود ، اى واى از غفلت و بىخبرى من از وظايفى كه دارم ! مولاى من ! به من در برانگيخته شدنم و دوباره زنده‌شدنم رحم كن ، و مرا در آن روز در ميان اوليايت و جايگاهم را در ميان دوستانت و منزل و جايم را در جوار رحمت خودت قرار ده اى پروردگار جهانيان . » ( 1 ) از اين دعاى شريف فزع و بىتابى و ترس از خداى تعالى و پيوستن به او استفاده مىشود ، آرى اين امام بزرگوار در برابر آفريدگار حكيم ذوب شده و شيفتهء او گشته است و آنچه باعث تقرب به اوست به خاطر آمرزش و كسب رضاى او انجام داده است . ( 2 ) رابعا - صحيفهء امام عليه السلام درهاى آرزو و اميد به رحمت پروردگار را گشوده ؛ آن رحمتى كه همه چيز را فرا گرفته است ، زيرا كه انسان هرچه پرگناه و خطاكار باشد سزاوار نيست كه از رحمت و عفو و كرم خداى تعالى نااميد شود ، امام عليه السلام در يكى از دعاهاى خود عرض مىكند : « إلهي و عزتك و جلالك ، لئن طالبتني بذنوبي لأطالبنك بعفوك ، و لئن طالبتني بلؤمي لأطالبنك بكرمك . . . » « خداوندا به عزّت و جلالت سوگند كه اگر تو مرا به گناهانم مؤاخذه كنى ، من هم بيقين از عفوت مطالبه خواهم كرد ، و اگر به فرومايگى و خسّتم مؤاخذه كنى ، هرآينه از كرم و بزرگواريت مطالبه خواهم كرد . »